Sarah

Wanneer je zit te wachten op antwoorden van uitgevers, die allemaal laten weten dat het maanden kan duren, is het aanlokkelijk om andermans ervaringen met uitgeven te gaan opzoeken. Hoe gaat dit normaal?

Na weken fora en websites en artikelen doorspitten wordt bevestigd wat we al wisten: de kans op publicatie is ontzettend klein. Zo klein, dat we ons in de wachttijd ook op andere opties zijn gaan focussen. Zelf uitgeven, of een hybride variant daarop, is waar je dan op uitkomt.

Wil ik dat? Nee, liever niet als het enigszins kan, is het eerlijke antwoord. Er komt zoveel meer bij kijken dan je vooraf denkt. Maak bijvoorbeeld maar eens, zonder ervaring in dit veld, een inschatting van hoeveel bladzijden het boek zal hebben, gebaseerd op aantal woorden, nader te bepalen paginagrootte, lettertype en lettergrootte. Ik kan het niet. En die inschatting is ook nog eens superbelangrijk.

Ik maar denken dat het schrijven en zorgen dat de tekst af komt de lastigste uitdaging zou zijn... 

Arnoud

Zelf uitgeven blijkt dus lastiger dan gedacht. Natuurlijk, als je een boek wilt laten drukken voor onze trouwe nieuwsbrieflezers, is dat goed te doen. Maar hoe groot moet de oplage zijn? Dat heeft, vooral bij kleine aantallen, een grote impact op de kosten.

Wat ook tegenvalt, is de verkoop van boeken via resellers. Wil je je boek op Bol.com? Dat kan, maar die pakt wel 40-50 procent marge. Als we 20 euro voor Ping! zouden vragen, zouden we dan verlies maken. Bij 27 euro per boek verdienen we voor het eerst zelf wat geld: 13 cent. Kunnen we beter een blikje inleveren voor statiegeld, dat levert meer op. 

Wat is de oplossing? We zijn er nog niet uit. Een duurder boek? Niet uitgeven via traditionele kanalen? Het klein houden en alleen uitgeven voor mensen die we toch al kennen? Laat maar weten wat jij denkt dat we kunnen doen.

Arnoud

Project 000. Ik heb uitgelegd hoe dit boek over gescheiden werelden in 2037 er niet kwam. Toen besloot ik dat het wel een podcast zou kunnen worden, met eindes die ik kon crowdsourcen. De vorige keer heb ik verteld over dat dit een podcast moest worden, met de naam Korte Verhalen Zonder Einde.

Dat moest een podcast worden met een kort verhaal, waarna ik met input van luisteraars door wilde gaan met het verhaal. Dat leek me interessant. Die zouden vast met ideeën komen waar ik zelf niet op kwam.

Productie was bovendien eenvoudig: ik had inmiddels de apparatuur al gekocht, ik kon het zo gaan opnemen. Waarom kwam het er niet?

Een paar redenen: de eerste was een gebrek aan tijd. Ondanks dat het lijkt alsof je het alleen opneemt, maakte ik een inschatting van de tijd die het zou kosten. En oef, dat kon zo oplopen tot vier of zes uur per week, afhankelijk van het succes. Ik wist ook niet precies hoe ik het onder de aandacht moest brengen. Sinds ik dit had bedacht waren er veel podcasts bij gekomen en dat maakt het moeilijker om een publiek te vinden. Er is ook geen goede manier van promotie van podcasts: podcastapps doen daar weinig moeite voor en een podcast promoten gebeurt veel in andere podcasts of via een ander platform. 

En toen werd het maart 2020. De coronapandemie brak los en zoals bij iedereen kwam mijn leven tot stilstand. Je zou denken dat ik toen meer tijd gehad, maar eerlijk gezegd vergat ik dit project. Ik dacht er lang niet meer aan en zoals dat gaat: op een gegeven moment voelt het als te laat om er nog mee te beginnen. 

De ergernis die we al vaker hebben geuit blijft: uitgevers reageren zo traag. De termijnen zijn maanden en in die tijd ligt je project gewoon stil. Dat voelt als tijdverspilling.

De uitgevers die wel gereageerd hebben, die hadden dus afwijzingen. Het punt is dat we daar graag inhoudelijk op in willen gaan, maar dat kan vaak niet. Je mag er niet over corresponderen.

Ping! is fictie, maar veel elementen uit Ping! zijn echt. Hoe een socialmediaverslaving eruit ziet, fysieke plekken waar de hoofdpersonen komen en zo meer. Maar de sociale media die zo'n grote rol hebben, die we hebben we fictief gemaakt. We stellen ze aan je voor:

CollegeCom
Een school kan niet zonder een digitaal systeem, soms zelfs meerdere. Om het een beetje simpel te houden, verloopt de communicatie tussen Emmy en docenten en het bijhouden van de cijfers via één en dezelfde app: CollegeCom. Hier zouden scholen ook een voorbeeld aan kunnen nemen, want veel scholen hebben deze systemen gescheiden.