|
Ping! is zo ongeveer 98.000 woorden. Lang genoeg dus. En schrijven is schrappen. Dit is een scène waarin Emmy een dag met haar halfbroertje Gavin en halfzusje Skylar in een fictief attractiepark doorbrengt, terwijl haar telefoon leeg is. Het moest weg, omdat het niets toevoegde over telefoonverslaving, maar het is nog altijd wel een scène die leuk genoeg is om te delen:
Inmiddels heb ik nog maar een paar procent accu van mijn telefoon over en rijdt de trein het station binnen. We stappen uit en uitgelaten rennen Gavin en Skylar naar de ingang. We zijn redelijk vroeg en het is nog niet druk. Ik zet nog even de ‘extreme accubesparing’ van mijn telefoon aan, zodat ik in elk geval bereikbaar blijf voor noodgevallen. Dan ga ik, met een diepe zucht, een telefoonloze dag tegemoet.
'Zullen we naar de Wervelwind?' vraagt Skylar. Het is inmiddels half twaalf en we zitten te dubben over de lunch. Als echte Hollanders hebben we zelf broodjes mee naar binnen gesmokkeld, maar je bent sneller misselijk in achtbanen als je net hebt gegeten, dus liefst pakken we eerst nog een attractie mee.
De Wervelwind is niet ver lopen. Bij de ingang, waar op heel drukke dagen denk ik de rij begint, staat een groot bord: ‘Het is de 22e eeuw. Je vliegt met je auto over de Amerikaanse staat Texas, als ineens voor je ogen een tornado ontstaat. Je probeert nog weg te sturen, maar je hebt te veel snelheid en het is al te laat: je auto wordt gegrepen door de Wervelwind...’
Ik kijk eens goed. Ik zie een gebouw, maar nergens een attractie of achtbaan. Het idee zal zijn dat je heen en weer en over de kop wordt geslingerd, maar waar gebeurt dat dan?
Skylar ziet een bord aan de andere kant van het pad staan. 'Wat de fok', zegt ze, haast in het Engels. Ik loop naar haar toe. Het bord geeft informatie: je moet 1,10m zijn om erin te mogen. Je kan er niet met een rolstoel in.' En: 'Belangrijke informatie: deze attractie gaat niet over de kop, maar zo voelt het wel. Betreden op eigen risico.'
Als we in de korte rij staan, proberen we te bedenken hoe je net kan doen alsof je over de kop gaat. We geloven er alle drie helemaal niks van. Na tien minuten zijn we bijna aan de beurt. Boven de deur naar de zaal hangt een stoplicht en die staat nog op rood. Ik vraag aan de meid die toezicht houdt op de attractie hoe het werkt, terwijl we wachten tot de show klaar is en wij mogen.
'Ik weet het wel, maar ik mag het niet zeggen', zegt ze, en zij lacht even naar me. 'En ik weet niet of je kinderen oud genoeg zijn om het goed te begrijpen', en ze knikt naar Gavin en Skylar.
Ik schiet in de lach. 'Niet mijn kinderen, mijn broertje en zusje.'
Ze slaat haar ogen neer. 'Sorry wist ik niet, hoe oud ben je dan?'
Ik kijk haar overdreven strak aan. Dan tover ik een glimlach op mijn gezicht. 'Oud genoeg voor jou', zeg ik en dan geef ik een knipoog.
Het licht springt op groen, haar gezicht wordt rood. We mogen naar binnen.
We gaan zitten. De zaal is verdeeld in groepjes van vier stoelen: twee voor en twee achter. Daartussen staan metalen platen met glazen ruiten, ik denk zodat het lijkt op futuristische autoramen. Als ik aan kom lopen, vind ik het niet zo overtuigend, maar als ik eenmaal zit en een dashboard en ‘voorruit’ voor me zie, vind ik het toch overtuigend.
De voorruit blijkt een groot scherm en ook de zijruiten zijn schermen. In de zaal staan verder wat kleine versies van gebouwen van een stadje. Het plafond doet dienst als blauwe lucht met vriendelijke wolkjes. Als de auto opstijgt, dan voel ik dat aan de druk in mijn oren. Holy shit!
Vervolgens voel ik de wind door mijn haren gaan. Ik zit er helemaal in - en dan komt de tornado. Ik weet dat het nep is en Gavin en Skylar weten dat ook, maar toch ga ik gillen. Gavin gilt mee.
Skylar is inmiddels om zich heen aan het kijken. Ze kijkt door de ruiten naar beneden en naar boven. Ik heb daar geen tijd voor, ik zit hier helemaal in.
En dan gaan we over de kop. Dan is het weer even rustig. En dan gaan we nog vijf keer over de kop. Als we over de kop aan het gaan zijn, zie ik Skylar een muntje pakken uit haar zak. Ze laat hem vallen. De munt valt in haar hand, maar dat voelt alsof het niet klopt. Boven me zie ik de grond, en als ik door de voorruit naar onder kijk zie ik de lucht. Niet langer blauw met wolkjes maar bruin en grijs. De gebouwtjes van de stad zijn omgedraaid - dat kan geen scherm zijn, die gebouwtjes staan daar écht.
Dan uiteindelijk zijn we de tornado door en landen we rustig op een landingsplek. De stang vliegt omhoog en het licht gaat aan. We mogen uitstappen. Ik heb veel achtbanen meegemaakt, maar dit heb ik nog nooit gezien.
Skylar loopt naar een van de gebouwtjes en raakt hem even aan. 'Hout denk ik', hoor ik haar zeggen en ze loopt door.
Even later zitten we op het pleintje voor De Wervelwind. Gavin zei dat de boterhammen niet genoeg zouden zijn, dus we hebben een vega rookworst erbij gehaald. Terwijl we op het bankje een eetplek maken, zegt Skylar trots. 'We zijn niet over de kop gegaan!'
Gavin kijkt haar aan. 'Dat stond op het bordje ja.'
Skylar gaat trots verder. 'Ik heb een muntje uit mijn zak gehaald en laten vallen toen we zogenaamd over de kop gingen. Als we echt op de kop hadden gehangen, dan had hij omhoog moeten vallen, maar hij viel naar beneden.'
Gavin schiet in de lach. 'Dus toen wij bezig waren met gillen, was jij experimenten aan het doen? Wat ben je toch een nerd!'
Skylar wordt een beetje rood. Ik neem een hap rookworst en als ik zeg alvast ‘hmm’, als teken dat ik iets wil gaan zeggen. Ik hou mijn vinger in de lucht tot de hap weg is. Gavin en Skylar eten en kijken mij vragend aan. 'Dat heb je goed bewezen Skylar, maar hoe zou die nou werken?' We zien het gebouw. Je ziet aan de buitenkant niets.
'Die gebouwtjes van de stad zijn echt, dus die moeten fysiek draaien', begint Skylar.
Gavin knikt. 'Ja, dat lijkt me logisch. De lucht en de grond leken me beamers, dat is de meest logische manier om dat te doen.'
Is dit mijn invloed? Ik voel me een beetje trots op hoe ze dit beredeneren en ik besluit het even aan te horen.
'Maar de stoelen bewegen wel, denk ik', zegt Skylar. 'Daardoor heb je in elk geval het gevoel dat er iets gebeurt.'
Ik heb inmiddels al wel een idee hoe het werkt, maar ik wacht of zij daar ook op uitkomen.
'Ja, maar als de stoelen bewegen, dan moet de vloer meebewegen, dus dat verklaart niet waarom we de gebouwen omgekeerd zagen', zegt Gavin.
'Hebben ze misschien meerdere gebouwen en laten ze de ene verdwijnen en de andere verschijnen?', oppert Skylar.
Ik overweeg het even, maar ik denk van niet. Gavin denkt ook van niet. 'Dan zou je dat kunnen zien, het is best wel licht.'
'Wat nou', oppert Skylar. 'Als de stoelen en de vloer apart van elkaar kunnen bewegen. De vloer was namelijk doorzichtig, er kan een andere vloer onder hebben gezeten die wij niet zagen.'
Gavin kijkt bedenkelijk. 'Hoe zou dat werken?'
‘Hmm,’ zegt ik, om te laten merken dat ik denk dat Skyler het bij het goede eind heeft..
'Nou', zegt Skylar, en ze neemt een hap van een boterham. 'Stel je voor', zegt ze, nog nauwelijks verstaanbaar. 'Dat je in een grote wasmachine zit. Die kan helemaal ronddraaien. Maar wij zitten op een plateau en dat beweegt heen en weer.' Ze is helemaal enthousiast. 'Ja, dit moet het zijn!', en ze springt op en neer als een klein kind.
Pas na een tijdje kijkt ze mij aan. 'Wat denk jij Em?'
Ik knik. 'Ik denk dat je dat goed hebt bedacht, zo kan het wel werken. Zullen we het gaan vragen?'
Ze kijkt terug. 'Aan wie dan?'
Ik kijk haar en geef een knipoog. 'Ik weet wel iemand.'
We gaan weer in de rij staan. Skylar kan zich nauwelijks inhouden zo enthousiast is ze over haar vondst. Ze blijft vertellen over hoe ze op dat idee kwam. 'Ja, je kan natuurlijk niet over de kop gaan, want dat staat op het bord. En met alleen een stang voor je is dat natuurlijk gevaarlijk, dan moet je meer bescherming hebben.'
En zo gaat dat maar door. Na tien minuten staan we weer bij het stoplicht. 'Ik weet hoe het werkt', zegt Skylar enthousiast tegen de meid die toezicht houdt.
'Oh vertel, maar fluister het maar, anders horen andere bezoekers het.'
Ik zie ze fluisteren en als ze luistert naar Skylars verhaal, kijkt ze naar mij en geeft ze een knipoog terug. Dan kijkt ze Skylar aan. 'Helemaal goed, zo werkt het. Echt knap dat je dat zelf heb bedacht. Of heeft je grote zus geholpen?'
Het licht springt op groen. 'Jullie mogen', zegt ze.
Ik kijk haar aan. 'Nee hoor, we hoeven niet, we hebben net gegeten', zeg ik. En dan lopen we de rij weer uit.
Deze dag, zo bedenk ik mezelf, is de leukste dag die ik maanden heb beleefd - en het missen van een dag school meer dan waard.
|
