Sarah

Zo spannend! In de afgelopen twee jaar, waarin Arnoud en ik het al hebben over het boek, zijn we geregeld verhalen van mensen tegen gekomen die hun ervaringen delen met het schrijven van een boek. Een van de grootste uitdagingen is doorzetten! Gelukkig is Arnoud daar een ster in. Waar ik regelmatig dacht 'laat maar, het gaat nooit lukken', was daar altijd een Arnoud die mij de moed weer insprak. 

Een van de andere grootste uitdagingen is het vinden van een uitgever! En hoe we die uitdaging gaan overwinnen weet ik nog niet. Maar wat was het spannend, om het vernieuwde manuscript te verzenden. Het lastige is dat we nu even juist niet kunnen doorpakken, maar moeten wachten... Brrr!

Arnoud

En nu begint het grote wachten. Het boek ligt bij een aantal uitgevers ter beoordeling. Dat kan, ja echt, drie tot zes maanden duren. Dat is lang. Wat doen we in de tussentijd?

Uiteraard lopen de socials door. Sterker nog: die zijn superbelangrijk nu. Uitgevers met enige interesse gaan daar kijken of we al een publiek bereiken. Daar moet dus geen lege feed staan. De video's trekken wel wat bekijks, maar misschien moet ik toch weer beginnen over Herman om viraal te gaan.

Intussen blijven we op de achtergrond bezig met een belangrijke vraag: kunnen we het uitgeven ook zelf doen? En zo ja, wat hebben we daarvoor nodig?

Arnoud

Project 000. Ik heb uitgelegd hoe dit boek over gescheiden werelden in 2037 er niet kwam. Toen besloot ik dat het wel een podcast zou kunnen worden, met eindes die ik kon crowdsourcen. De tekst voor deel 1 lag al klaar: Kunstwerk. 

Dat begon zo:

"Het begon altijd met de geur. Een mengsel van dennen en rozemarijn? Mijn moeder die net gedoucht heeft. Een mix van lang niet gewassen bedden, schraal bier en koffie? Wakker worden na een studentenfeest. Wierook en parfum? Een begrafenis. Al mijn herinneringen zijn eerst een geur, dan pas het beeld.

Hoe vaker ik iets meemaak met dezelfde geur, hoe sterker dat wordt. En op een gegeven moment kan ik een hele herinnering herbeleven met alles dat daarbij hoort, alleen maar door de geur te ruiken. Dat doe ik nu vaak. Ik ga graag terug naar mijn favoriete herinneringen. Het helpt dat ik zoveel fijne herinneringen heb. Ik voel me tegenwoordig als een kunstenaar, die zorgvuldig zijn eigen leven kan boetseren en het met het verstrijken van de tijd dat kunstwerk steeds verfijnder maakt, met elke poging de details uitwerkt en plooien gladstrijkt. "

Het ging over een jongen die elke avond de mogelijkheid kreeg om de dag opnieuw te doen. Hij zorgde dat een voetbal niet kwijtraakte. Hij beleefde dag van zijn eerste zoen nog een keer, gewoon om het nog een keer te beleven. Dat verhaal, zonder einde, eindigde zo.

"De eerste keer dat ik echt aandurfde om iets groots te veranderen, was ik 17. Ik besloot toen op een zaterdagavond om niet om één uur thuis te komen, zoals ik had afgesproken, maar om nóg een kroeg binnen te lopen. En toen leerde ik dat je wel degelijk dingen voorgoed kan veranderen. En dat pakt niet altijd goed uit. Sterker nog: ik had geen idee dat ik op die ene dag mijn hele leven helemaal overhoop zou halen.  "

Hoe dit verder ging, heb ik nooit geweten. Want de podcast heb ik nooit opgenomen. En waarom niet? Dat vertel ik de volgende keer.

Een boek is nooit klaar, maar toch moet je een punt zetten. Dat deden we een paar weken geleden en die versie ging naar uitgevers.

Perfectie bestaat niet en dus vind je altijd nog dingen die beter hadden gekund. Bleegh! Maar goed, tussen nu en het moment dat het boek van de drukpers rolt zit nog tijd genoeg voor alles dat we nog willen verbeteren.

En als de termijn van reactie verstrijkt, wat doe je dan? Er zijn nog twee uitgevers die niet hebben gereageerd nadat we in mei het manuscript hebben opgestuurd. Dan nemen ze al zo'n lange termijn voor reactie, en dan gaan ze over hun zelfgekozen deadline heen. 

Ping! is fictie, maar veel elementen uit Ping! zijn echt. Hoe een socialmediaverslaving eruit ziet, fysieke plekken waar de hoofdpersonen komen en zo meer. Maar de sociale media die zo'n grote rol hebben, die we hebben we fictief gemaakt. We stellen ze aan je voor:

Moment
Wil je als tiener kletsen op een platform waar je ouders niet komen? Dan zit je op Moment. Je kan daar natuurlijk foto's en filmpjes uitwisselen en het mooie is: als je dat elke dag doet, bouw je een streak op. Die streaks zijn veel waard: het drukt uit dat je een band hebt. De Moment-streaks spelen dan ook een rol in het contact tussen de hoofdpersonen van het boek.